W połowie II wieku p.n.e., gdy generał Marek Klaudiusz Marcellus założył miasto Corduba, które urosło do miana stolicy rzymskiej prowincji Hispania Ulterior Baetica. Czas Republiki był pomyślną epoką, w której zaznaczyło się zwycięstwo Juliusza Cezara w bitwie pod Mundą, zdobywając miasto znajdujące się pod wodzą armii pompejańskiej. Po pierwszych latach schyłku Imperium, Cezar Oktawian August zmienił w pełni zasłużony status tego regionu, rezerwując jego ziemie dla najbardziej zasłużonych weteranów swoich wojsk i nadaje mu tytuł Kolonii Patrycjuszowskiej.

Kordoba pod panowaniem rzymskim przeżywa intensywny rozkwit monumentalnej budowy i infrastruktury publicznej. Zbudowane zostają wielkie budynki takie, jak niedawno odkryty amfiteatr, majestatyczne świątynie takie, jak ta, która mieści się na ulicy Claudio Marcelo, a ulice ozdobione zostają znakomitymi rzeźbami.

Chrześcijaństwo odgrywało bardzo istotną rolę w mieście od początku III wieku, a jego biskup Hozjusz przewodniczył Pierwszemu Soborowi Nicejskiemu i był doradcą cesarza Konstantyna I Wielkiego. W IV wieku popularne były przyniesione z Rzymu pogrzeby chrześcijańskie z grobowcami w postaci sarkofagów, co każe myśleć, że w Kordobie mieszkała silnie osadzona chrześcijańska arystokracja.

Podczas panowania katolickiego króla Rekkareda, Wizygoci zbudowali bazylikę Świętego Wincentego wywłaszczoną następnie przez narody barbarzyńskie, które przybyły do miasta w V wieku.